Onun gençlik yıllarındaki vatanına hizmet için verdiği mücadeleyi çok iyi hatırlarım. Büyük küçük hepimiz kurduğu Türk Mukavrmet Teşkilatına kaydolmuştuk. Bizlere vatan aşkını o öğretmişti. Rauf Denktaş'tan bahsediyorum. Rahmetli Dr. Küçük ve Osman Örek'le birlikte Kıbrıs türklerinin sorunlarını gorüşmek için Türkiye'ye gidip zamanın devlet büyükleriyle toplantılar yapan,hep birlikte Avrupa ülkelerinde konferanslara katılıp rumların türklere uyguladığı baskıları, yaptığı haksızlıkları anlatan o yürekli insanlardı. 1950 li yılların başlarıydı. Ben ilkokula gidiyordum. Okul sonrası eve döndükten sonra annemle birlikte Sarayönü veya Girne Kapısı meydanına gidip bizim gibi çok sayıda
bekleyene katılarak onların yurtdışından getireceği haberleri beklerdik.Uçağın rotar yaptığı zamanlarda bile hiç sıkılmadan beklerdik. Sonunda gelir, büyük bir heyecanla türk halkının davalarıyla ilgili Türkiye'nin desteklerini bizlere anlatır,içimizi rahatlatırlardı. Türk halkı olarak onlara güven duyar, huzur içinde evlerimize dönerdik. Bu mücadeleyi yıllarca seve seve yapmışlar ve sonunda Türk halkını rum zulmünden kurtarmışlardır. Bu hiç te kolay olmamış.
Daha fazla söze gerek olmadığını düşünüyorum, Aslında herkes en azından bugün Kuzey Kıbrıs'taki türklerin birarada ve güven içinde olduklarını biliyor. . Oysa bizim çocukluk yıllarımız acılar,korkular ve endişeler içinde geçmiştir. Hergün onlarca kişi ölürken iş toplu mezarlara kadar varmıştır. Benim yaşımda olanlar da bugünler için Allah'a dua ediyorlardır eminim. Rauf Denktaş'a
