Yapayalnız Bir Ağaç

Bu soğuk Pazar sabahı yedi otuzda kalktım.İyi bir uyku çekmişim. Hemen kahvaltımı yapıp bilgisayarımın başına geçtim. Gazetelere gözatıp yazmaktı niyetim, kahvemi yudumlarken  blogumu açtım ki güncellemelerden baş almak ne mümkün.
 Uzun zaman yazmamak,  yazamamak. Aklımda bir dolu konu, başlık. Hepsi silindi mi! Ya notlarm?  Ahh. Hiç bir şeyden uzak kalmaya gelmez. Boşuna; gözden uzak, gönülden de uzak dememişler.   
    Bugün nedense gözüm  penceremizden görünen şu dalları ve gövdesiyle aşağıya doğru eğilmiş üst yoldaki asi görünümlü ağaca takıldı. Yalnızlığı içimi burktu. Her mevsimde ayrı bir görüntüye bürünür.Ama kışın çok durgun ve hırçındır. Çevresindeki diğer ağaçlara hiç benzemez oldukça özeldir. her mevsim ayrı bir görünüme bürünür. İlkbaharda yemyeşil tomurcuklarıyla baharı müjdelerken gönülleri coşturur. Yazın iri, yeşil yaprakları dalga dalga  dalgalanan saçlarıyla bir genç kızı andırır, sonbaharda sarı yapraklar hem kocaman hem yumuşacıktır, ha döküldü ha dökülecek. Sarı elbiseler giyen olgun bir kadını anımsatır. Hüzünlüdür,romantiktir. insana şiirler yazdırabilir. Kışın tek yaprağı yoktur,aşağıya sarkan dallar çırılçıplaktır. Bu haliyle üşüdüğünü düşünür, hüzünlenirim. Sadece üşümek mi? Aynı zamanda
sevdiği birçok yakını dağılıp gitmiş (kimi ölmüştür,kimi uzaktadır)yaşlı bir kadını çağrıştırır her zaman.

Bu ağacın yazlık görünüşü

Bu da kışlık görünüşü

 Sonbaharda yaşlanan ağaçlar, ilkbaharla hayata yeniden başlar. İnsanlar öyle mi? Yaşlanır ve ölürler. Her şey biter. Acaba biter mi? Belki de  emekli yargıç Turgut Ceyran'ın, "Tanrı'nın Yeryüzündeki  Halifesi" isimli kitapta yazıldığı gibi bu hayata tekrar tekrar gelip gidiyoruz da bunun farkında değiliz miyiz, olamaz m? Bana sorulsa, bu hayata bir kere gelmenin yeteceğini söylerdim.. Belki birgün yukarıda  bahsettiğim kitabı özetlerim burada.